Het is een tijd geleden dat ik voor het laatst over Landa Digital Printing schreef, maar er zijn redenen om op het verhaal terug te komen. Toen Landa in 2025 werd overgenomen door de private-equitymaatschappij FIMI, was mijn eerste gedachte dat het omturnen van het bedrijf een bijna onmogelijke opgave zou zijn. In de aanloop naar de overname waren de krantenkoppen niet bepaald vleiend—onbetaalde rekeningen, ontevreden klanten, kwaliteitsproblemen—en terwijl wij, samen met anderen, deze ontwikkelingen volgden, bezochten we Landa in Israël vlak voor drupa 2024.

Dat bezoek was op veel manieren verrassend. Landa was open. Niet defensief, niet afwijzend—gewoon open. Onze kritiek in de loop der jaren ging eigenlijk niet zozeer over de uitdagingen zelf, maar eerder over het gebrek aan transparantie eromheen. De meeste klanten met wie we hebben gesproken, begrepen het risico. Investeren in Landa was nooit een veilige gok—maar wel een die potentieel transformerend was. Als nanografie zijn beloftes van drupa 2016 kon waarmaken, was de potentiële winst ongeëvenaard in de markt.

En het potentieel is reëel. Het zien van Fujifilm Samba-printkoppen die een vrijwel onzichtbare laag inkt op een verwarmde band spuiten en vervolgens een verbluffend beeld op vrijwel elk substraat overbrengen, is indrukwekkend. Het is anders. Het is slim. Het is uniek. Maar het roept ook meteen een fundamentele vereiste op: de overdracht moet perfect zijn. Niet bijna perfect—perfect. Minder dan dat, en u loopt het risico op verontreiniging door eerdere beelden. Alleen al dat is een serieuze technische uitdaging.

Dat brengt me bij iets dat me tijdens ons bezoek verbaasde. Toen we de S11P zagen — de snellere evolutie van de S10 — lag de focus eigenlijk niet echt op de elegantie van het overdrachtsproces. De hogere snelheid leek vooral mogelijk gemaakt door een grotere droogcapaciteit, inclusief geüpgradede NIR. Meer energie. Meer drogen.

En dat leidt tot een simpele vraag: waarom?

Als het idee is om een bijna droge polymeerfilm van de verwarmde band over te brengen, waarom is dan na de overdracht nog steeds intensief drogen nodig?

Het antwoord is, voor zover ik kan zien, dat “bijna droog” niet genoeg is. Net als bij elk ander op water gebaseerd inkjetsysteem moet het resterende vocht volledig worden verwijderd om stabiliteit, duurzaamheid en consistentie te waarborgen. Zo niet, dan zijn er extra processen nodig—zoals inline coaten—or moet de pers worden vertraagd. En aangezien snelheid een van de meest kritische KPI’s is voor elke Landa-investering, ligt de oplossing voor de hand: meer droging toevoegen.

Het is geen kritiek—het is een realiteit. Maar het verschuift het verhaal wel enigszins. Nanografie elimineert drogen niet. Het herverdeelt het—en versterkt het vervolgens.

Sinds FIMI het heeft overgenomen, is er zeer weinig communicatie geweest over de richting, voortgang of prioriteiten. Geen echt inzicht in wat er is opgelost, wat nog een uitdaging blijft, of waar het bedrijf naartoe gaat. Ik had een kort gesprek met Yarden Ben-Dor, die positief was, maar ook aangaf dat het misschien te vroeg is om al veel te delen. Prima. Maar dan verschijnt kort daarna een persbericht over een Chinese klant die een tweede pers koopt.

Dat roept vragen op.

Niet noodzakelijk over de deal zelf, maar over de context. Landa is in het verleden in verband gebracht met agressieve commerciële modellen, waaronder installaties die nauw gekoppeld waren aan prestatieafspraken. Mij is verteld dat dit hier niet het geval was, en ik heb geen reden om daaraan te twijfelen. Toch, wanneer een bedrijf met zo’n geschiedenis lange tijd stil blijft en dan opnieuw opduikt met een positief nieuwsbericht, roept dat vragen op.

Omdat het alternatief geen optie is. De machines kunnen niet meer worden verkocht zoals voorheen.

En dat wordt nog duidelijker wanneer je naar de secundaire markt kijkt.

Onlangs stuitte ik op een Landa S10P die te koop werd aangeboden op PressXchange. Een machine uit eind 2022, nu begin 2026 op de markt. Als we uitgaan van zelfs een matige benutting—twee shifts, 70% uptime, 4.000 vellen per uur—zou je in drie jaar bijna 50 miljoen vellen verwachten. Het werkelijke aantal? Ongeveer 2,3 miljoen.

Dat is geen opening. Dat is een statement.

Het verklaart natuurlijk niet alles, maar het roept wel de belangrijkste vraag op: worden deze machines gebruikt zoals bedoeld?

Daarom moet Landa duidelijker communiceren.

Wat is het plan onder FIMI?
Wat is geleerd van de eerste installaties?
Zijn de consistentieproblemen opgelost?
Hoe zit het met de kosten en levensduur van verbruiksartikelen zoals dekens?
En misschien wel het belangrijkst: wat is de werkelijke energievoetafdruk bij het combineren van verwarmde banden, NIR-drogen, transportsystemen en optionele UV?

Dit zijn geen oneerlijke vragen. Ze zijn noodzakelijk.

Omdat de markt is veranderd. Toen Landa in 2012 werd geïntroduceerd, zag het landschap er heel anders uit. Tegenwoordig bieden meerdere leveranciers zeer productieve inkjetoplossingen aan — meestal in B2, ja — maar vaak met hogere snelheden en steeds stabielere prestaties.

Wat me bij een laatste vraag brengt waar ik over heb nagedacht.

Voor verpakkingen is B1 volkomen logisch. Formaat bepaalt de efficiëntie. Maar geldt dat ook nog voor commercieel drukwerk?

Een B1-pers betekent meer printkoppen, meer complexiteit, hogere investeringen en vaak veeleisendere nabewerkingsvereisten. In een wereld van kortere oplages, snellere jobwissels en toenemende automatisering: is groter altijd beter—of is het optimum verschoven?

Ik heb het antwoord niet. Maar ik denk dat het een vraag is die het waard is om te stellen.

Landa blijft een van de meest ambitieuze—en meest fascinerende—verhalen in onze sector. De visie blijft overtuigend. De technologie blijft uniek. Maar vandaag, meer dan ooit, moet het gesprek verschuiven van potentieel naar prestaties.

Tot dat gebeurt, blijft de sector niet achter met antwoorden—maar met vragen.