Door hoofdredacteurMorten B. Reitoft.

Op dit moment zit ik op de luchthaven van Cancún, op weg naar Mexico-Stad. Ik werk op een door Amerikanen ontworpen Apple MacBook in een Amerikaans franchisebedrijf, TGI, en bestel een Amerikaanse cheeseburger met Heinz-ketchup en mayonaise. En terwijl ik schrijf, gebruik ik AI—aanvankelijk nam ik aan dat het Amerikaans was, tot ik me realiseerde dat Grammarly eigenlijk Oekraïens is. In 2025 ben ik al 19 keer in de VS geweest en elk bezoek was een plezier: vriendelijke mensen, geweldige drukkerijen en fantastische toepassingen.

Al decennialang hebben Europeanen en Amerikanen hechte relaties opgebouwd op basis van sterke democratieën, persvrijheid en gedeelde democratische waarden. En bijna elke keer als ik met Amerikanen spreek over hun afkomst, vertellen ze me trots over hun roots en de landen die ze hebben bezocht om hun familiegeschiedenis te achterhalen.

We hebben zoveel gemeen. Onze waarden—en onze samenwerking—hebben ons samen sterker gemaakt. De VS heeft, in goede of slechte tijden, gefungeerd als de politie van de wereld, en in bijna elk groot conflict hebben Europeanen zij aan zij gestaan met Amerikanen in coalities die gericht waren op het veiligstellen van vrijheid en democratie voor miljoenen. Is deze relatie zonder wrijving geweest? Natuurlijk niet. Zoals bij elke relatie heeft het zijn ups en downs gehad. Maar één voor één zijn die uitdagingen zo grondig opgelost dat zelfs het idee om Amerikaanse technologie uit kritieke infrastructuur te weren nooit echt tot het publieke debat is doorgedrongen.

Nu, plotseling, zijn er 29 pagina's die zo dramatisch zijn veranderd. De Amerikaanse regering lijkt nu te geloven dat Europa minder belangrijk is dan Rusland, China en andere dictaturen. Als Amerikanen denken dat Europeanen één land, één stem, één cultuur zijn, dan hebben ze het mis. Als Amerikanen denken dat de EU ons is opgedrongen en in naam van extreemrechtse ideologie moet worden ontmanteld, begrijpen ze ons fundamenteel verkeerd.

Amerikaanse waarden, zoals de American Dream, zijn krachtig—en als ze werken, werken ze echt. Maar ik denk dat veel Europeanen tegenwoordig helaas niet meer in de American Dream geloven. Jullie hebben een samenleving opgebouwd waar veel Europeanen niet in willen leven. Dat betekent niet dat we jullie recht om jullie eigen systeem te kiezen afwijzen—net zoals we verwachten dat ons recht om het onze te kiezen wordt gerespecteerd.

Ik heb gesproken met mensen in de VS die mij vroegen of Amerika niet de mogelijkheid zou moeten hebben om "het speelveld te veranderen", zelfs als vrienden daarbij gekwetst worden. Het is een fascinerende vraag—want voordat je antwoordt, moet je de onderliggende logica begrijpen. Wat is waardevoller: de dollars zelf, of wat je ervoor terugkrijgt?

Als je miljoenen investeert in een drukpers, verwacht je dat die machine de variabele kosten, salarissen, overhead, CapEx dekt en nog steeds winst genereert. Dat is niet “iemand afzetten”; dat is hoe het kapitalisme werkt. Stel dat een Duits bedrijf met decennia aan ervaring een betere oplossing kan aanbieden tegen een lagere prijs dan een Amerikaanse fabrikant. In dat geval is dat geen uitbuiting—het is vraag en aanbod, en het resultaat van wie de meest concurrerende producten en diensten ter wereld bouwt.

Waarom koop ik Apple-producten? Niet omdat ze Amerikaans zijn - maar omdat ze me buitengewoon goed van dienst zijn en me helpen mijn professionele doelen te bereiken. De logica is zo eenvoudig, en het geldt voor elk product dat we kopen.

Gelooft iemand echt dat GM onderdelen uit Canada betrekt omdat ze Canadees zijn? Natuurlijk niet. Ze doen het omdat het concurrerender is, leidt tot een beter product en de winstgevendheid verhoogt. Het hele idee van "afgezet worden" is daarom een politiek verhaal met minimale economische waarde.

We kopen allemaal waar we geloven dat we de beste deal krijgen.

Toen Mark Andy oneerlijke concurrentie aan de kaak stelde, reageerden concurrenten bijna unaniem dat zij al de goedkoopste in de markt waren. Als klanten toch kiezen voor duurdere BOBST-machines, heeft dat niets te maken met "afzetterij"—het heeft alles te maken met prestaties, kwaliteit en lange-termijnwaarde. Amerikaanse bedrijven kiezen zelf voor die machines.

De situatie tussen de VS en de rest van de wereld is nu bizar. Oude vrienden worden plotseling als vijanden bestempeld. Voormalige vijanden worden als vrienden behandeld—ondanks hun gebrek aan democratische legitimiteit en hun onderdrukking van hun eigen bevolking.

Ik had nooit gedacht dat ik Amerika "geld eerst, democratie laatst" zou zien zetten. Toch is dat wat we onder het huidige regime meemaken.

Gelukkig blijven bedrijven en mensen communiceren, handel drijven en relaties opbouwen die nog steeds bestaan buiten politieke agenda's—althans voor nu.

Als de premier van Canada, Mark Carney, duidelijk heeft aangegeven, is de meest waarschijnlijke gebeurtenis deze: de rest van de wereld zal doorgaan met globaliseren. De VS loopt het risico het land te worden dat zichzelf buitensluit. Dat zou een tragedie zijn—en ik hoop oprecht dat het zal veranderen.

Amerikanen hebben veerkracht, creativiteit en zakelijk instinct dat de wereld nodig heeft. We hebben jullie vermogen nodig om pionierswerk te doen, om moedig te investeren in nieuwe technologieën en om die investeringen om te zetten in nog meer innovatie.

Dus alsjeblieft, beste vrienden—kom terug. Kom terug als de democratische leider van de vrije wereld. Laat deze gevaarlijke omweg voorbijgaan. Laten we deze hapering vergeten die nu dreigt de VS die we kennen te beschadigen—en het democratische leiderschap dat je grondleggers ooit voor je hebben ontworpen.