To nie jest upadłość, w której poprzedni właściciel traci kontrolę. To raczej coś w rodzaju ochronnego parasola, w którym Langley Holding, wspierany prawnie przez Arndta Geiwitza (SGP Schneider Geiwitz) oraz ekspertów prawnych z BUSE, w tym Prof. dr Peter Fissenewerta, pomaga firmie znaleźć rozwiązania. Geiwitz pełni rolę powiernika dłużnika. Obecny właściciel, Langley Holding, obiecał zabezpieczyć dotychczasowych klientów i aktywnie uczestniczyć w procesie restrukturyzacji.

Manroland Sheetfed od momentu, kiedy Langley przejął kontrolę, żył poniekąd w cieniu, często postrzegany jako outsider wśród wielkiej piątki. Heidelberg, Koenig & Bauer, Komori, RMGT i Manroland Sheetfed wszyscy borykali się z trudnościami z powodu zmieniających się warunków rynkowych. Najpierw nadeszło załamanie finansowe w 2008/2009 roku, potem pandemia COVID-19, kryzys energetyczny, inflacja, wojny i—być może ostatni cios—cła nałożone przez administrację USA.

Sfilmowaliśmy klientów Manroland Sheetfed w USA, a wszyscy wyrazili wysoki poziom zadowolenia z maszyn drukarskich, obsługi i firmy. Mimo słabszej pozycji na rynku niż inni, sprzedano serie Evolution 700 i 900, a kierownictwo w USA wyraziło optymizm. Jednak kursy walutowe i taryfy, które podniosły ceny maszyn o około 30%, były wyzwaniem dla wszystkich. Langley w swoich oświadczeniach wskazywało na spadek na rynku chińskim, co jest zgodne z tym, czego doświadczył Henrik Klem Lassen, CEO INKISH, na kilku chińskich targach – nie chodziło konkretnie o Manroland Sheetfed, lecz o wielu zachodnich dostawców.

Langley przejął firmę w lutym 2012 roku po jej upadłości. Chociaż cena zakupu nie została ujawniona, to aktywa nabyte w wyniku upadłości są zazwyczaj wyceniane stosunkowo nisko. Na targach drupa 2016 Tony Langley wypowiadał się z pewnością o jasnej przyszłości, a Manroland Sheetfed rzeczywiście zwiększył swoje przychody - z pierwszego publicznie zgłoszonego poziomu 214,7 mln euro w 2020 roku do szczytu 361 mln euro w 2022 roku. Od tego czasu jednak spadek był stały, a warto zauważyć, że od 2021 roku dane obejmują DruckChemie.

Jaka jest zatem sytuacja na przyszłość? Rynek nie rozwija się zbyt pozytywnie, a mimo lepszych wyników zarówno z Heidelberga, jak i Koenig & Bauer, branża offsetowa nadal napotyka na wyzwania strukturalne. Na konferencji prasowej z okazji 175-lecia Heidelberga, CEO David Schmeding oraz CEO Manroland Sheetfed Mirko Kern ogłosili, że Heidelberg sprzeda maszynę Manroland Evolution 900 wspieraną przez Heidelberg - umożliwiając Heidelbergu zaoferowanie rozwiązania VLF, którego obecnie brakuje. Sprytne posunięcie ze strony Heidelberga, ale pozostaje niepewne, czy ta współpraca będzie kontynuowana pod Schutzschirmverfahren.

Z szerszej perspektywy rynku, rynek druku offsetowego ogólnie zmniejszał się w ostatnich latach, a wielu obserwatorów branżowych spodziewało się, że Manroland Sheetfed będzie najbardziej narażonym graczem. Warunki, które doprowadziły do tej sytuacji, pozostają bez zmian. Cła pozostają i nie ma niemal żadnej szansy na ich rychłe zniknięcie. Nie oczekuje się, aby warunki rynkowe powróciły do „normalności” w najbliższej przyszłości. Jednocześnie Langley zauważa, że rynek chiński osłabł w porównaniu do lat poprzednich.

Na 175. rocznicę istnienia Heidelberga potwierdzono umowę pomiędzy Heidelbergiem a Manroland Sheetfed, która daje Heidelbergowi dostęp do prasy Evolution serii 900 zintegrowanej z systemem Prinect, co skutecznie uzupełnia lukę w jego portfolio VLF.

Więc co teraz?

Langley może próbować obniżyć koszty, aby utrzymać pewien poziom działalności. Serwis dla istniejących maszyn z pewnością będzie kontynuowany, ale rynek dla nowych maszyn drukarskich prawdopodobnie pozostanie bardzo ograniczony. Kluczowe pytanie pozostaje: kto zainwestowałby w nową maszynę od firmy z ograniczonymi możliwościami R&D i mniejszą liczbą długoterminowych opcji?

Moim zdaniem bardziej prawdopodobnym scenariuszem jest to, że Langley spróbuje sprzedać Manroland Sheetfed — ale liczba potencjalnych nabywców jest ograniczona. Heidelberg mógłby być zainteresowany, zwłaszcza biorąc pod uwagę obecną współpracę, ale jak Bundeskartellamt oceniłby taką akwizycję? Heidelberg i Manroland wcześniej rozważały fuzję, ale obie firmy były wtedy znacznie większe. W 2008 roku ich łączny przychód wynosił 6,1 miliarda euro; w 2009 roku spadł do 4,6 miliarda euro. Obecnie obie są znacznie mniejsze, z łącznym przychodem na poziomie około 2,4 miliarda euro.

W 2009 roku rozmowy na temat „superfuzji” zakończyły się niepowodzeniem, kiedy Allianz, ówczesny właściciel Manroland, odmówił. Pomimo że obie firmy są obecnie mniejsze, kilka źródeł z branży nadal uważa, że fuzja między Heidelberg a Manroland Sheetfed jest mało prawdopodobna — z wielu powodów.

Co ciekawe, wiele z tych samych źródeł uważa, że Koenig & Bauer mogłoby przejąć Manroland Sheetfed, co stworzyłoby bardzo dominującego gracza w segmencie VLF — potencjalnie pozostawiając ich jako jedynego znaczącego dostawcę w tym formacie. Firmy takie jak Komori mogłyby technicznie przejąć Manroland, ale niewiele wskazuje na to, że chciałyby zająć się skomplikowaną niemiecką operacją produkcyjną.

Co dalej?

Jeśli Langley zdecyduje się nie kontynuować, jedną z możliwych ścieżek dla Arndta Geiwitza byłoby podzielenie firmy na mniejsze części i sprzedaż ich indywidualnie.

Jak powiedział mój współautor:

Pytanie nie brzmi już, kto będzie właścicielem Manroland, ale które części Manroland warto posiadać?

Manroland Goss mógłby być potencjalnym nabywcą, choć jest to mało prawdopodobne. Prawdopodobnie nie byliby zainteresowani kontynuowaniem badań i rozwoju oraz produkcji nowych maszyn drukarskich, ale ponieważ już obsługują różne maszyny offsetowe wstęgowe różnych marek, mogliby dostrzec tu szansę na biznes oparty na usługach serwisowych. Mimo to, pozostaje to w sferze domysłów.

Sytuacja jest trudna, a przy około 2 000 maszyn zainstalowanych na całym świecie, czas jest kluczowy. Jeśli rozwiązanie nie zostanie znalezione, wielu klientów stanie w obliczu niepewności—i niezadowolenia.